Veritabanı

En uzak mesafe ne Afrika’dir,
ne Çin,
ne Hindistan,
ne seyyareler
ne de yildizlar geceleri isildayan...
En uzak mesafe iki kafa arasindaki mesafedir birbirini
anlamayan...

Astrolog sabit bir şekilde kaldı geriye giderek yaşamımın ayak ucuna vardım dedi.
Yıllardır alçalıyordum artık haritasını çıkardığım yolu rektifiye etmenin etki orbunu azaltmanın kendi şans noktamı bulmanın zamanı geldi,
Yaşamı karşıtlık içinde yaşadım evden eve geçiş yaptım benim olduğunu sandığım uzayı kaplayan büyük kütlelerle tutulmalar yaşadım.
BURÇLARIN anlaşılmaz dilinde konuştum hiçbir açı yapmadan, Başka insanların gezegenlerini birleştiren açılara dikkat ederek diğer insanların acı ve sevinçlerinin logaritmalarını hesaplayarak .
Benim olmayan bir GÜNEŞ’in yörüngesinde giderek, her bir sabit yıldızın kendi kozmik oyununu uzaktan gözlemleyerek kendi umutlarımın sapmasına şahitlik ederek.
‘artık’ dedi kendime paralel oluşturmanın esas yönümü belirlemenin zamanı geldi.
Sonra her gün kendi haritasının sembolleri içinde yüzdü, Onların gizli manalarına daldı…
Yaşamının başlangıcına her progresyonuna dikkat ederek, Sorularına simyasal cevaplar arayarak …
Ama HOROSKOP konuştu… Anlaşılmaz bir dille belirsiz sözlerle çılgın bir DELFİ KAHİNİ gibi… O ise Beyhude anlaşılması güç açılar çizdi. Astroidleri tutulmaları sabit yıldızları işaretledi.
Kozmobiyolojiyi harmonikleri denedi, BOŞU BOŞUNA… Her bir yol sadece teşhisi doğruladı. Reçeteyle ilgili hiçbir ipucu vermeden ortaya koymaya yetmedi her bir ıstırabın altında yatan lütfu, Her bir kareyi üçgene çevirebilmesi için…
Sonra delice bir öfke ile kitaplarını eşyalarını fırlattı bir kenara, Huzuru bulmak için sevdiği adamın resmine baktı uzun uzun…Şiirler yazdı uzun geceler boyunca vazgeçerek rüyalarından sabahın ilk Işıkları karanlık köşesini aydınlatana dek…
Gün üzerine ağardı sonra kalktı pencereleri açtı 12nci evinin ( İçsel gizli benliğinin ) Güneş ışınları yıkadı onu ,sıcaklık ve mucizeleri ile gözleri sönen yıldızların ayın solmakta olan yuvarlağının zevkine vardı…
Astrolog sabit bir şekilde durdu. Sessizce sakince ve sonra HARİTA konuştu. Ben bir haritayım dedi. Bir Pusula değil..Bir rehber değil KİTAP… Bir rehber değil.. Senin için kalın çizgilerle pek çok açı yol çizerim gidebilmen için ancak hangisini TAKİP edeceğini ..
Sadece SEN seçebilirsin şeklini sen doldurabilirsin. Kendi deneyimlerinin adımlarıyla… Bazı sırları ASLA vermeyeceğim araştırmalarını yolunu saptıracağım hayal kırıklığına uğratacağım seni……….
Kendi dönüşümünü gerçekleştirmeye zorlayacağım SENİ.. Seni dışa dönmeye mecbur bırakacağım… Günlük yaşamının sayısız mücadeleleriyle sana şafakta bir sessizlik anı bırakacağım. Ve sonra RUHUNUN derin dehlizlerine sürükleyeceğim.. Seni destekleyen aydınlamanı sağlayan içsel GÜNEŞ’ine …
Ve orada resmin gözler önüne serildiği tüm haritanın okunduğunu ANLAYACAKSIN!!!
Astrolog sabit bir şekilde DURDU…
Dar bir mercekten bakmıştım kargacık burgacık sembollere dedi. Keşfettiğim sadece mikroskobik gerçekler gözlerim tüm teleskobik gerçeklere kapalı , Ama yaşamımdaki her bir karşıtlık genişmi geniş Açılı bir mercek görüş açısı sonsuzluğa uzanan merkezde birleşen iki enerji hattı BİR OLMAK için…
Şimdi şafak vaktinde çarkın merkezine doğru gidiyorum… Gece ile Gündüz arasındaki boşluğa bir KÖPRÜ kurdum. Mimarı oldum ruhumu yenilendim. Her bir evimin penceresini açtım. Dönüştürdüm Işığı her bir şafağın enerjisi ile akan bir yaşama…
Yaşamımın bir köşesine VARDIM haritamdaki ACI gerçekleri gördüm dedi.. Artık ufka doğru yürümeye BAŞLAYACAĞIM

AstrodehA Şenay YANGEL

Evrendeki tüm hareketler kelebek etkisi örneği bizi de etkiliyor . Kuantsal bilinçle baktığımızda mesafe yok olur. Yıldızlar, planetler ve varolan her şey CANLI bir bütündür.... Ve bedenimiz de mikro bir evrendir...

Harun E. Kolçak

İnsan kısmı bir misafirhane,
Her sabah yeni birisi gelir.

Bir sevinc, bir bunalım, bir zalimlik,
Aniden farkına varmak birşeyin,
Hepsi beklenmedik misafir.

Hepsini karşılayıp eyle!
Evini vahşetle süpürüp,
Bütün mobilyalarını boşaltan
Bir kederler kalabalığı bile gelse.

Her geleni alnının akıyla misafir et.
Olur ki yeni bir zevk getirmek için
Boşalttılar evini.

Karanlık düşünce, utanç ve garez,
Hepsini gülerek karşıla kapıda
Ve buyur et içeri.

Minnettar ol her gelene
Kim gelirse gelsin.
Çünkü bunların her birisi
Öte taraftan bir kılavuz
Olarak gönderildi.

Mevlana Celaleddin Rumi

Dostoyevsky’nin yazmış olduğu bir satır beni çocukken çok etkilemişti. O, “Acı çekmenin içinde mutluluğu arayın.” diyordu. O zamanlar kayda değer hiçbir şeye fedakarlık yapmadan veya çok çalışmadan erişile- meyeceğini düşünüyordum.


Fyodor Dostoyevsky çok özel bir vakadır — o bir dahidir. Biri dünyanın en iyi on romanını seçmek istese bunlardan en azından üçü onun romanları olurdu.

Onun insanlığa ve onların sorunlarına bakışı, senin sözde psikanalistlerinden çok daha büyüktür. Hatta büyük mistiklerin yüksekliklerine eriştiği anlar vardır. Ama o hasta bir ruhtur; kendisi başlı başına bir psikolojik vakadır.

Onun büyük bir merhamete ihtiyacı vardır çünkü çok büyük acılar çekmiştir. Bir anlık neşeyi bile tatmamıştır; o saf acı, saf öfkedir. Ama yine de belki de dünya edebiyat tarihinin en iyi romanlarını yazmıştır.

Onunla ilgili tuhaf olan da budur: Ruhu ele geçirilmişçesine yüce görüşler hakkında yazıyordu ama kendi hayatını cehennem gibi yaşıyordu. Ve bunu yaratan da kendisiydi. Asla kimseyi sevmedi ve asla kimse tarafından sevilmedi. Kahkaha diye bir şeyin varlığından bihaberdi, hastalıklı derecede ciddiydi. Bir an bile mutluluğu görememiş olduğunu düşünüyorum. İnsanlık tarihinde bu kadar hasta olup da bu kadar net bir bakışa sahip olan bir tek kişi daha yoktur. O bir yöntemi olan deli bir adamdı.

“Dostoyevsky’nin yazmış olduğu bir satır beni çocukken çok etkilemişti. O, ‘Acı çekmenin içinde mutluluğu arayın’ diyordu.” diyorsun.

O cümle bir çok kişiye cazip gelecektir çünkü bir çok kişi acı çekmektedir ve kişi ancak mutluluğu aramaya devam ettiği sürece acıya katlanabilir; bugün bulmasa bile belki yarın bulacaktır. Acıya yalnızca umut aracılığıyla katlanılabilir. Böylece kişi tüm hayatını mutluluğun peşinde acı çekerek geçirebilir.

 Kişi mutluluğu aramamalı; acı çekmesinin nedenlerini aramalı çünkü acı çekmekten kurtulmanın tek yolu budur. Ve bundan kurtulduğun anda mutluluk oradadır. Mutluluk oturup beklemen gereken bir şey değildir. Sonsuza kadar beklesen de acının nedenlerini yok etmediğin sürece mutluluk sana gelmez.

Bu cümleye katılmıyorum ve, “Acı çekmenin içinde acının nedenlerini arayın” diyorum. Mutlulukla ilgili zaman harcama; o senin meselen değil. Sen acı çekiyorsun; içinde bulunduğun durum bu. Ona neyin neden olduğunu — kıskançlık mı, öfke mi, aşağılık kompleksi mi — bul.

Buradaki mucize şudur: Meditasyon olarak acının içine girebilir ve en derinlerdeki köklerine kadar izleyebilirsen, yalnızca bu izleme sayesinde acı ortadan kaybolur. İzlemekten başka hiçbir şey yapman gerekmez. Asıl nedeni izleyerek bulursan acı yok olacaktır; ve eğer kaybolmuyorsa da bu yeterince derinden izlemiyor oluşundandır.

Demek ki bu tek bir kıstası olan basit bir yöntemdir: Yeterince derinden ... tıpkı bir çiçeği koparıp köklerine baktığın gibi izliyorsan o ölür çünkü kökleri topraktan söküldüğü için hayatta kalamaz. Işığa çıkmak onların ölmesine neden olur.

Acı, yalnızca kökleri içeride kaldığı sürece hayatta kalır. Onun köklerinin bilincine erdiğin anda acı yok olur. Acı yok oluşu ise mutluluk denen şeydir.

Mutluluğun başka bir yerden bulunması gerekmiyor; o her zaman seninleydi ama bir acı çekme bulutu onu örtmüştü. Mutluluk bizim doğamızdır. Başka bir deyişle: Acı çekmek için çaba göstermen gerek, mutlu olmak içinse hiç çaba göstermen gerekmiyor. Yalnızca acı yaratmak için çaba göstermeyi bırak.

“O zamanlar kayda değer hiçbir şeye fedakarlık yapmadan veya çok çalışmadan erişilemeyeceğini düşünüyordum.” İşte bu Hıristiyanlığın tüm dünyaya yaymakta olduğu hastalıktır. Aslında gerçek bir değere sahip olan her şey rahatlık, sessizlik ve sevinç sayesinde elde edilmiştir. Bu fedakarlık ve çok çalışma fikri sana daha çok acı getirecektir. Ama bir kez bu fikir kafana yerleştikten sonra kendi kendini yeterince çalışmadığın, yeterince fedakarlık yapmadığın için acı çektiğine inandıracaksın.

Bir şeyler yaratmak için çok çalışmak gerekir. Gerçek bir değere, doğruluğa, aşka, aydınlanmaya sahip olan şeyler için fedakarlık yapmak gerekir. Ve koyun sürüsünden senin deneyimine bir saldırı geldiğinde fedakarlık yapmaya hazırsındır ama ödün vermeye değil.

Gerçeği bulmak için değil onu bulduğun zaman başın derde gireceği için fedakarlık yapmak gereklidir. Aşkı bulmak için değil onu bulduktan sonra başın derde gireceği için fedakarlık yapmak gerekir. O zaman ya ödün verir ya da fedakarlık yaparsın. Korkaklar ödün verir. Cesareti olanlarsa fedakarlık yapar ama bu bir şey elde etmeye yönelik değildir.

 Tüm o fedakar, çalışkan, kendi kendine işkence eden azizleriniz hep mazoşist ve intihar eğilimlidirler. Ve kendilerine tapıldığı için kendilerine daha çok işkence etmeye devam ederler.

Onlara tapınan insanlar da aynı arzuya sahiptirler ama cesaretleri yoktur; onlar da aziz olmak isterler, belki başka bir hayatta. Bu hayatta en azından bu azizlere tapınmaktadırlar.

Tüm insanlık tarihi boyunca hep mazoşist, sadist ve intihar eğilimli insanlar egemen durumda olmuştur. Bu yüzden bunca sefalet mevcuttur. Bu dünyada mutlu olmak suç işlemek gibidir, bunca ölünün arasında sevinçle dans edersen kimse seni affetmez.

Her zaman Hıristiyanlığın yaygın hale gelmesinin nedeninin İsa’nın çarmıha gerilmiş olması olduğunu düşünmüşümdür. Düşün ki o kız arkadaşıyla plajda geziyor olsaydı o bundan keyif aldığı halde Hıristiyanlık olmayacaktı.

Peki neden ? Neredeyse dünya nüfusunun yarısı Hıristiyandır.

Çünkü o senin en derin arzunu temsil eder. Sen de çarmıha gerilmek istersin ve farklı şekillerde kendini çarmıha germektesindir de; bunu sorumluluk, ulus ve din adı altında gerçekleştirirsin.

İsa şöyle der: “Herkes kendi çarmıhını kendi sırtında taşımalıdır.” Ama niye? Bu çok tuhaf bir görüntü oluştururdu, nereye gidersen git, sırtında çarmıh olacak. Ama kimse buna itiraz etmedi. Kimse, “Niye?” diye sormadı. Ben herkes gitarını sırtında taşısın desem hemen suçlanıyorum! Biri hastalıklı bir şey söylemediği zaman tüm dünya ona karşı çıkıyor.

Sırtında çarmıhını taşımak hasta bir fikirdir. Başka bir şey taşıyamaz mısın? Mesela bir çiçek sepeti. İlla bir şey taşımak istiyorsan dünyada bundan daha güzel şeyler var. Çarmıh bunlardan biri değil. Bir bambu flüt taşı mesela ... hem o çok daha hafiftir. Hem onunla bir şey yapabilirsin, onunla güzel bir şarkı çalıp dans edebilirsin. Çarmıhla kendini ona germekten başka ne yapabilirsin? O zaman onu taşımak niye? Neden onu hemen şimdi yok edip bu gereksiz yükten kurtulmayasın?

İsa yalnızca otuz üç yaşındaydı ve çarmıhı taşırken üç kere düştü çünkü çok ağırdı. Bu bir moda haline gelirse doğal olarak insanlar daha da ağırlarını, herkesinkinden ağır bir çarmıhı taşımaya çalışacaktır. Küçük bir çarmıh taşıyorsan bundan utanacak, ben çocuk muyum diyeceksin. Yolda giderken bir çok kez düşüp, oranı buranı kırman için daha ağır bir çarmıh gerekecek.

Ama Hıristiyanlık mazoşisttir. Yaşamın tadını çıkarmak hakkında hiçbir fikri yoktur. Yalnızca yaşamını adamayı bilir ve bunu aptal bir masal uğruna yapar. Şarkı söylemek, dans etmek ve kutlamakla ilgili hiçbir fikri yoktur.

Onda yalnızca hüzün değil aynı zamanda mutlak bir intihar dürtüsü de mevcuttur; yaşamın kendisinden yorulmuş ve bıkmıştır. En iyi kitabı olan Karamazov Kardeşler’deki karakterlerden biri, İvan Karamazov çok önemli bir şey söyler. Belki de onun ağzından Dostoyevsky’nin kendisi konuşmaktadır.

İvan Karamazov şöyle der: “Eğer bir Tanrı varsa ve onunla karşılaşırsam ona biletini geri verip, ‘Bana sormadan neden bana yaşam gönderdin? Buna ne hakkın var? Al biletini geri veriyorum’ diyeceğim.” Bu intihar dürtüsüdür.

O çok kederli bir şekilde yaşadı ve hep varoluşun hiçbir anlam ifade etmediğini, hiçbir önem taşımadığını, kazara olduğunu, bulunacak hiçbir şey olmadığını — ne hakikat, ne aşk, ne sevinç — yazdı. Onun vardığı tüm neticeler yanlıştır. Ama o çok kapasiteli biriydi, bir dahiydi. Yanlış şeyler de yazsa öyle sanatsal, öyle güzel bir şekilde yazmıştır ki milyonları — seni de olduğu gibi Jivan Mada — etkilemiştir.

Tehlike şuradadır: Sözcükler güzel olabilir ama verdikleri mesaj zehirlidir, saf zehirdir. Görüşleri çok derindir ama bu hep yaşamda daha fazla acı, daha fazla ıstırap bulmaya yönelik bir derinliktir. Tüm eserlerinde yaşamın baştan sona boş bir alıştırma olduğunu kanıtlamaya kararlıdır. O, o zamanın çağdaş felsefe akımı olan varoluşçuluğu etkileyerek bir öncü olmuştur.

Ben de onu seviyorum ama onun için üzülüyor ve ona acıyorum da. O dans edebilecek, aşık olabilecek, müthiş bir bütünlük ve yoğunlukla yaşayabilecek bir adamdı. Ama o yaşamdansa ölüme hizmet etti. Onu okuyun, okunacak ondan daha iyi bir şey yoktur — ama bir psikopatı, çok derinden hasta olan, tedavi edilemeyecek bir adamı okuduğunu unutma.

Onun tüm eserleri gündoğumunu bilmeyen karanlık bir geceden ibarettir




ALTIN GELECEK
Ganj Kitap

Ben Sokak Çocuğuyum !!!
şu köprünün altında açmışım gözlerimi... sahipsiz...
rüzgar sarmış kundağımı... yağmurla beslenmişim

adımı insanlar koymuşlar, benden habersiz, benimsemişim
serseri derler, hırsız derler, soysuz derler...
anlamam da ... alınmam da .

hiç fiyakalı dolaşmadım sokaklarda , marka satmadım...
gökyüzü yorganım oldu hep , dirseğim yastık ...
alışkınım; kara, yağmura, soğuğa
üşümem ... sıcak dokunur bana

özlemem, hiç tanımadığım hisleri
istemem varlığını bilmediğim şeyleri
kıskanmam hiç kimseyi ... özenmem ...

halbuki bilmez kimse
kendilerinden şanslı olduğumu
daha özgür , ve daha zengin

şu deniz herkesten çok benimdir , arkasındaki orman da
bütün sokaklar benimdir herkesten çok ...
her simitçi biraz bana çalışır

aslında her çocuktan daha çocuğum ...
canım hiç sıkılmaz buralarda
en sevdiğim oyundur , köşe kapmaca

yalnız da değilimdir ... yüzlerce kardeşim var
benim gibi, bana benzer
kimse ayırt edemez bizi birbirimizden

geceleri toplanmaya başlarız , el ayak çekildikten sonra
konuşuruz, güleriz, dertleşiriz
biraz farklı olsa da , herkes kadar biz de umut besleriz
hayallerimiz de vardır , ayın dolaştığı yerlerde ..

herkes kadar okumuşluğum da vardır ,
her tip insandan bir harf öğrendim ...
insanları en iyi ben tanırım
okuldan, öğretmenden anlamam ama ;
bu sokakların mektebini bitirdim..
bana lazım olanı öğrendim...

herkes kadar insanım da galiba
herkes kadar ben de bazen ağlarım

kafam da var, kalbim de
severim de, düşünürüm de
yalnız ben sokak çocuğuyum
sokaklarda yaşamak tek suçum

bir gün ben de gideceğim buralardan ... herkes gibi ...
yalnız biraz sessizce,
kimseler anlamadan... kimseler ağlamadan...

cenazem omuzlar üzerinde gitmeyecek iyi biliyorum...
belediye kaldıracak gürültüsüzce ...
ağlayanlar olmayacak başucumda
bir hayırsever uğramazsa geçerken
mezarım da çorak kalacak sonunda
benim gibi ...

içimizden kimin gittiği fark edilmeden
biri alacaktır yerimi vakit geçmeden

evet, ben sokak çocuğuyum
bu sokaklarda ne ilk
ne de sonuncuyum



Her gün 2 trilyon ekmek çöpe atılıyor.
Günlük alkole ayrılan para 1,5 trilyon,
Günlük sigaraya ayrılan para 2 trilyon,

Toplam israf yıllık katrilyon liraları tutuyor,
Lüksün ise hattı hesabı yok!
30 milyon Yoksul,
12 milyon Aç,
Milyonlarca korunmaya muhtaç
Ot yiyerek, çöp yiyerek vb.
Hayatta kalmaya çalışan ,
donarak ölen mazlum insanımız var

Baş döndürücü teknolojik gelişmelerin yaşandığı ,
her gün yeni bir buluşa imza atıldığı günümüzde hala insanlar açlıktan hayatını kaybediyor yada yetersiz besleniyor.

Sokaklarda, köşe başlarında, köprü altlarında yatan insanlar sıkça rastladığımız ve gittikçe alışıp duyarsızlaştığımız bir manzara oluyor.

Sokakta yaşayan ve hayatını tamamen kaldırımlara, bankamatik köşelerine kuran bu insanlar yavaş yavaş devlet kayıtlarındaki yerlerini de kaybediyor.
10 yaşındaki çocuktan
60 yaşındaki ihtiyara kadar her yaştan
insan ev olarak  sokakları  seçiyor.